Baagor


Baagora czci się jako boga ognia i dawcę życia. On to uczynił Seavran miejscem zdolnym przyjąć w siebie życie. Poskromił ogień wysyłając go, aby krążył po nieboskłonie w postaci słońca i gwiazd. Stworzył anioły, a z jego nasienia powstały wszelakie żywe podmioty. Kult jest rozpowszechniony równie mocno, jak kult Eltry. Przedstawiany jest zazwyczaj w postaci łysego człowieka z płomieniem w jednej, a kwiatem w drugiej ręce.

Kult Baagora jest największym wyznaniem pod względem liczby krain w jakich można znaleźć jego wyznawców i kapłanów. Jednocześnie jego czciciele stanowią średnio liczną grupę. Pomimo braku organizacji zrzeszającej świątynie oraz wyznawania go przez różne ludy, kult pozostał bardzo jednolity i niezmienny na wszystkich ziemiach. Uważany jest za bardzo stary – nie ma kroniki dokumentującej jego powstanie, jakby istniał od samego początku świata. Oczywiście ten fakt bardzo cieszy kapłanów Baagora, uznających go za niezbity dowód opatrzności bóstwa nad swymi świątyniami.
Baagor wraz z Eltrą stanowią boską parę demiurgów. Chociaż zarówno początki, stan obecny i koniec należą do ich dwójki, to Baagor jest postrzegany zazwyczaj jako byt bardziej odpowiedzialny za obecne losy Seavranu. Określa się go jako Władcę Ognia, Dawcę Życia, Wielkiego Opiekuna lub Boskiego Astrologa. Symbole Baagora stanowią kwiaty, w szczególności słoneczniki, wolny ogień i ciepłe barwy – czerwony, pomarańczowy, złoty. Bóstwo najczęściej przedstawia się jako łysego mężczyznę o twarzy pozbawionej charakterystycznych rysów. Trzyma on w jednej dłoni płomień, a w drugiej kwiat, lub w obu roślinę, którą wieńczy ognista tarcza słońca.
Patronuje osobom zmagającym się z przeciwnościami losu, istotom żyjącym w trudnym środowisku oraz wojownikom, którzy za cel obrali sobie ochronę innych. O szczególne łaski Baagora mogą prosić również odgadujący przeznaczenie z ruchu gwiazd.

Kiedy Eltra urodziła świat, Seavran płonął żywym ogniem, pozostawał wielki, martwy, gorący oraz ognisty. Baagor miał zebrać cały ogień ze świata i uczynić z niego słońce oraz gwiazdy, które od tej pory miały krążyć po nieboskłonie, pragnąc wrócić do świata.
Boskiemu Astrologowi zawdzięcza się również powstanie życia. Jego nasienie, spadając na świat, zapoczątkowało całe życie. Powiada się, iż splunął na Is'Mort przeklinając krainę, a kilkoma kroplami własnej krwi pobłogosławił Kandę oraz Nevianę. Dla całego świata pozostawił bliskość słońca, aby to go ogrzewało, nie podpalając jednocześnie. Dzięki temu słońce wschodzi i zachodzi. Gwiazdy mają zaś za cel rozświetlanie nocy.
Powiedzieć, że na tym skończyła się rola Baagora, to bluźnierstwo. Bóg, aby powstrzymać ogień przed powrotem na świat, stworzył swe sługi. Ognistych Aniołów, którzy mieli strzec ognia przed powrotem; każdy obiekt na niebie dostał swego anioła. Lecz aniołowie umierali. Baagor widząc to, stworzył Powietrznych Aniołów, zatrzymujących spadające obiekty, Aniołów Wody, mających za cel ostudzenie owych obiektów oraz Aniołów Seavranu, którzy dostali przykaz naprawiania szkód wyrządzanych przez ogień wracający na ziemię, który dzięki pracy aniołów lądował w świecie jako głaz. Obdarzył ich wszystkich płodnością, a także nakazał opiekować się światem. Uczynił z aniołów swoich namiestników i posłańców.
Baagor pojawia się wielokroć w opowieściach dotyczących panteonu Seavranu jako mądry, rozsądny ojciec, chroniący świat przed zagładą, gdyż jego zniszczenie winno leżeć tylko w gestii Eltry. Władca Ognia oddzielił od siebie Eli-ghana i Rah-aliela, a Firglurtha zmusił do przestrzegania biegu ognia po nieboskłonie. Baagor płakał, kiedy Vilian spalono w ogniu, który jest jego domeną; podobno jego łzy spadły na największą konstelację na niebie ukazującą wilka i ugasiły kilka gwiazd, tworząc gwiazdozbiór zranionej zwierzyny. Mówi się, że płacz tego boga ma moc niesienia życia tam, gdzie go brakuje, ale także zabijania, gdy jest go za dużo.

Anioły to istoty stworzone przez Baagora i zobowiązane do wykonywania boskich poleceń. Kapłani boga powtarzają zażarcie, iż anioł może być zarówno w postaci, jak i miejscu. Oznacza to, że anioł może się manifestować jako osoba, ale także jako pewne zjawisko, w które się wciela i w którym przebywa. Anioł Wody może zamieszkiwać jeziora, a Ognisty Anioł przemawiać poprzez trzaski ogniska. Połączenie tej interpretacji oraz faktu rozmnażania się aniołów, skutkuje powszechną wiarą, iż gwałtowne burze, pożary, trzęsienia ziemi, sztormy oraz wybuchy wulkanów to momenty narodzin nowych aniołów.
W postaci osobowej anioły przedstawiane są jako skrzydlate humanoidy, zbudowane z żywiołu, do którego są przyległe. Zazwyczaj są oni sporego rozmiaru, lecz nie jest to regułą. Wydaje się, że przedstawienie wielkości aniołów zależy wyłącznie od upodobań artystów. Wyznawcy kultu Boskiego Astrologa uznają, iż anioł może przybrać dowolną formę, lecz z trudem przychodzi mu ukrywanie swych skrzydeł. Wielu kmieci, spotykając nieznajomego wędrowca w dziwnych okolicznościach, woli sprawdzić, czy powietrze za jego plecami nie faluje od żaru lub nie niesie za sobą zapachu zaoranej ziemi.
Ogniści Aniołowie stoją najwyżej w hierarchii jako opiekunowie obiektów niebieskich, strażnicy ich ruchu, a co za tym idzie – mający pewien wpływ na losy śmiertelnych. Odlegli, potężni, nie cieszą się zbytnim zainteresowaniem wyznawców, chociaż są najbliżej bóstwa. Kapłani przyznają, iż Ogniści Aniołowie są zakochani w swych gwiazdach i z tego powodu, w opinii ras rozumnych, szaleni.
Aniołowie Powietrzni wciąż pozostają w pewien sposób nieuchwytni dla śmiertelnych, lecz najsławniejsze objawienia w całej wspólnocie wyznawców tego boga pochodziły właśnie od nich. Mają oni za cel również opiekę nad poszczególnymi ludami.
Aniołowie Wody to istoty wyznawane w ramach kultu bardzo często. Szczególnie podczas suszy prosi się ich o deszcz - tak samo jak gaszą spadające gwiazdy, tak mają ugasić żar spopielający ziemię. Cieszą się estymą pośród zawodów związanych z akwenami jako pomniejsze bożki tychże. Żyją dość krótko w porównaniu z dwoma wyższymi aniołami, lecz na tyle długo, aby ich imiona widniały na ścianach świątyń i w księgach. Biorąc pod uwagę o wiele większą namacalność dla śmiertelnych, Baagoryci zwykli wybierać sobie jako patronów znanych Aniołów Wody. Aniołowie tegoż rodzaju dbają o równowagę skrajności w naturze.
Aniołowie Seavranu stanowią najliczniejszą grupę pomocników ognistego boga, a zarazem najsłabszą. Bytowanie tych aniołów jest bardzo krótkie – żyją oni około trzystu lat. Powiązani z ziemią, skałą, ale także roślinami i żyznością gleb często upatrują sobie śmiertelnych wyznawców bóstwa, których biorą pod protektorat poprzez prywatne wizje i ochronę. Większość wizji kapłańskich dotyczy Aniołów Wody, lecz zasłużeni kapłani mogą liczyć na ten rodzaj anioła stróża. Najczęściej stróży posiadają paladyni Baagora. Trzeba pamiętać, że Anioły Seavranu są istotami dość słabymi i z rzadka zdolnymi do spektakularnych manifestacji, poza osobistymi wizjami – byciem przewodnikiem duchowym.

Świątynie Baagora to bardzo różnorodne przybytki, głównie ze względu na kulturę istot, które je budowały, lecz pewne cechy pozostają stałe. Przeważa symbolika ognia, sklepienia niebieskiego oraz życia w najprostszej postaci, acz te elementy przedstawiane są w różny sposób, zależny od lokalnej tradycji. Identyczny wszędzie pozostaje główny ołtarz, na którym pali się ognisko. Płomień otaczają trzy kręgi, najbliższy jest pusty - symbolizujący powietrze, następny wypełniony jest wodą, a zewnętrzny usypany z ziemi i i żwiru. Ofiary dla Baagora zwykło się składać w samo południe, spalając je. Bywają nimi zazwyczaj wyroby rzemieślnicze z łatwopalnych materiałów, natomiast nieczęsto ofiaruje się zwierzęta i rośliny.
Wyjątek stanowi święto Oddalenia Ognia na cześć momentu, w którym Baagor zebrał ogień ze świata, aby mogło narodzić się życie. Obrzędy zaczynają się w pierwszy dzień nowego roku, wtedy składa się zwierzynę oraz plony rolne w ofierze, wyświęca nowych kapłanów, błogosławi domostwa. Można zanotować także nagły przypływ gotówki dla kuglarzy zajmujących się połykaniem ognia, których zatrudniają wtedy wszystkie świątynie, aby grali w misteriach.
Kapłani Baagora zazwyczaj posiadają rodzinę i dzieci. Wyjątek stanowi wyższa warstwa kapłańska składająca surowe, ascetyczne śluby.

Baagor (modlitwa o protektorat):
Płomienisty, racz przyjąć pod swoją ochronę uciśnionych, zmagających się z przeciwnościami. Chroń życie, aby kwitło ku chwale Twej.