Eltra


Eltra. Ta, która urodziła świat. Jest to najpotężniejsza bogini. W jej mocy leży zniszczenie świata, jego całkowita zagłada. Jako pierwsza wyłoniła się z chaosu istniejącego przed narodzinami pozostałych bogów. Zazwyczaj przedstawiana jest jako ciężarna kobieta lub surowa sędzina. Jej kult jest rozpowszechniony na terenach całego świata. Kapłanów Eltry można spotkać w niemal każdym mieście Lotharis. Eltra jest postrzegana jako bogini raczej neutralna, aczkolwiek ze skłonnościami do dobrego.

Wyznawcy Eltry przebyli zadziwiającą drogę, od wielu rozrzuconych grup wyznaniowych po całym świecie, przez wojujące ze sobą świątynie, a skończywszy na obecnej organizacji będącej unią olbrzymiej liczby różniących się wyznań. Imię Eltra znane jest w każdym zakątku Seavranu; można być pewnym, iż na jego dźwięk obruszy się wiele istot będących jej wyznawcami. Lecz Eltra nie oznacza wszędzie tego samego.
Bogini określana jest przez różne odłamy zrzeszone w unii jako Rodzicielka Materii, Wielka Matka oraz Władczyni Ostatnich Dni. Wedle głównych, stanowiących rdzeń kultu podań, jest partnerką Baagora oraz pierwszym bóstwem, które wyłoniło się z chaosu świata, a zarazem najsilniejszym. Z łona Wielkiej Matki wyszła cała materia, pod postacią palącego się świata, którą uczynił przyjazną dla życia jej małżonek. Podstawowym symbolem bogini, usankcjonowanym przez wszystkie wyznania, jest okrąg z umieszczonym w środku dzwonem mającym symbolizować zarówno wieczność, jak i dzwony obwieszczające koniec świata. Wyobrażenie bogini to kobieta pozbawiona charakterystycznych rysów, acz zdradzająca podobieństwo do elfki. Atrybuty Eltry zmieniają się w zależności od wyznania.
Władczyni Ostatnich Dni w ogólnym rozrachunku pozostaje bóstwem neutralnym ze skłonnościami ku dobru. Eltra patronuje głównie osobnikom zgłębiającym wiedzę historyczną, odkrywcom oraz zawodom związanym z ziemią – rolnikom, górnikom i rzemieślnikom obrabiającym kruszce. Samobójcy cieszą się szczególnym względem bogini jako istoty, które złamały naturalne prawa i dokonały najwyższego aktu woli. Zmarli w taki sposób poeci obdarzeni zostają wielką estymą.

Eltra po wydaniu z siebie świata dokonywała jeszcze wielu czynów. Przynajmniej tak utrzymują wyznawcy, mające zawsze pod ręką kilkanaście mitów o Eltrze błogosławiącej zagubionego kupca, będącym najpopularniejszą historią w wyznaniu, czy bogini kołyszącej potwory morskie do snu niczym troskliwa matka, podając części z nich zatrute mleko. Prawda dla wszystkich pozostałych istot pozostaje inna niżeli dla wyznawców – Eltra to bóstwo odległe, mało interesujące się światem i z rzadka występujące w opowieściach, a jeśli już się pojawia to sporadycznie. Nawet dość ważne lokalne legendy, w których Eltra jest najważniejsza, prawie nigdy nie rozbudowują opisu działań.
Zagubiony kupiec wracał z dalekich krain do swej ojczyzny ogarniętej wojną – dokładne położenie jest tak różnorodne, jak różnorodne są odłamy świątyni. Podczas swej wędrówki rozdał cały pozostały towar biedującemu ludowi, podczas gdy kapłani zbierali pieniądze za modlitwy w imieniu pomyślności. Kupiec dotarłszy do swego domu zastał zgliszcza. Nigdy nie ofiarował się szczególnie żadnemu bóstwu, poważał wszystkie po równi. Lecz Eltra dostrzegła rozpacz kupca i pobłogosławiła go.
W kwestii natury błogosławieństwa, odłamy kultu Władczyni Ostatnich Dni pozostają bardzo rozbieżne. Wymienia się uczynienie go księciem pobliskich ziem, przywrócenie rodziny, wzięcie do orszaku bóstwa lub heroiczny poemat, o tym jak kupiec został wojownikiem i odratował ojczyznę. W tym elemencie opowieści wyznania podkreślają najważniejsze dla siebie aspekty bogini.

Kult Eltry jest organizacją unitarną, którą wiąże osoba Wielkiego Kapłana, wybieranego i wspomaganego w czasie rządów przez radę złożoną z jednoosobowych delegacji wszystkich kultów bogini. Zasada jest bezwzględna, niezależnie od wielkości przysługuje tylko jeden delegat. Odgórna władza ma za zadanie regulować kontakty z innymi wyznaniami i władzami świeckimi, a także trzymać w ryzach co bardziej fanatyczne odłamy. Jednakże w ramach unii można wyróżnić trzy główne nurty, zwane frakcjami.
Frakcja umiarkowana skupia się na matczynym aspekcie bóstwa. Najliczniejsza, podkreśla opiekuńczość Eltry, jej przywiązanie do świata i wpływ na swego partnera, Baagora. Jako bogini domu, rodziny, ojczyzny oraz stosunków feudalnych przedstawiana bywa jako ciężarna kobieta w koronie. Frakcja umiarkowana bardzo naciska, aby cały kult współpracował z wyznawcami Baagora oraz organizował przytułki dla ubogich.
Tak zwana frakcja górnicza skupia głównie krasnoludy ze względów kulturowych. Eltra określana jest prawie wyłącznie jako Rodzicielka Materii, w tym drogocennych kruszców w skorupie Seavranu. Istnienie tej frakcji prowadzi do wielu nieporozumień, gdy rzemieślnik prosi w świątyni Eltry o błogosławieństwo warsztatu, nie wiedząc, że dotyczy to tylko wyrobów tworzonych z surowców z wnętrza ziemi, a już precedensem staje się proszenie o takie błogosławieństwo innej frakcji. Odłam górniczy posiada najbogatsze świątynie.
Niszczyciele, bo tak lubią nazywać się przywódcy frakcji radykalnej, w większości nie uznają innych aspektów bogini jako równoważnych, podkreślając koniec świata. Frakcja ta jest najbardziej zwarta, powołując grupy kapłanów dopracowujących spójność doktryny na temat ostatnich dni. Na całe szczęście radykałów nigdy nie było nazbyt wielu. Wedle ich ksiąg, można namalować przerażające wizje umierających aniołów i deszczu ognia na świat, pękająca skorupę, rozłamanie dwóch światów oraz surowe oblicze Eltry na nieboskłonie, która jako surowa pani będzie bólem nagradzać wyznawców, a ostatecznym zniszczeniem wszystko inne, połykając całe stworzenie. Dość mówić, iż kapłanki frakcji (tylko w paru świątyniach służą również mężczyźni), to seryjne dzieciobójczynie, poświęcają swe własne dzieci, aby stać się tak doskonałymi jak bogini. Samobójcy i mordercy cieszą się również pewnym pokrętnym uznaniem, gdyż radykałowie idą ścieżką samodoskonalenia poprzez zbliżanie się w czynach do bogini – zabicie tego co się stworzyło, dokonanie aktu woli przeciw samemu sobie, zdolność ciągłego pokonywania własnych granic. Radykałów w unii trzyma chęć nawrócenia innych i zdobywania poparcia, co udaje się – najbardziej znanym przykładem jest dopuszczenie ofiar z dzieci, dla których jedyną przeszkodą stało się tylko prawo świeckie. Pozostali myślą, iż trzymając niszczycieli u siebie, będą mieli na ich poczynania wpływ.

Świątynie Eltry stanowią spektrum różnych przybytków wyznaniowych, począwszy od najbardziej zdobnych, wielkich konstrukcji, a kończąc na małych, wiejskich budowlach lub skrytych miejscach czci radykałów. Stałą tendencją jest umieszczenie posągu bogini lub jej portretu w centralnym miejscu. Na mocy unii, każda duża świątynia jest zmuszona utrzymywać symboliczny zakon wojowników lub wspierać zbrojnych innego zakonu. Ma to za cel stworzenie narzędzia przymusu dla wyznań unii, nie stosujących się do odgórnych zaleceń. O dziwo, częściej niżeli radykałów, zakony zmuszone były ścigać umiarkowaną frakcję za sprzeniewierzenie pieniędzy z przytułków.
W zrzeszeniach niemal w równym stopniu występują wyznania z celibatem jak i bez, a niekiedy spotkać można takie, które na kapłanów przyjmują tylko eunuchów. Każdy kapłan Eltry będący w unii musi nosić amulet z pieczęcią unii po jednej stronie, a znakiem własnego wyznania po drugiej. Tego typu wisiorki wykonywane są ze stali meteorytowej, co jest dostateczną barierą finansową dla oszustów.


Modlitwa (ogólna modlitwa unii):
Władczyni końca, teraz i początku, surowa i prawa, piękności brzemienna, pani moja i zgubo. Eltro, któraś urodziła świat dla nas, abyśmy żyli i pomarli dla ciebie, przychyl mi swej mocy, aby łaska obmyła mnie, a gdy przyjdzie czas, oddała do twej dyspozycji.